Mensen in armoede worden voortdurend geconfronteerd met vooroordelen. Ze willen niet werken, hebben de nieuwste gsm, staan met een mooie auto voor de deur van hun sociale woning, ... . Op deze blog doorprikken we die vooroordelen met verhalen en voorbeelden uit de praktijk. Verhalen die de dagelijkse strijd om te overleven van mensen in armoede heel tastbaar maken. De blog moet leiden tot meer respect en luisterbereidheid tegenover mensen in armoede.

"Een faillissement blijft je achtervolgen, zelfs jaren na de feiten"

30/11/2016
Mijn eigen zaak

Ik droomde er al lang van mijn eigen baas te zijn, een eigen zaak te hebben. Op een bepaald moment in mijn leven besloot ik om de sprong te wagen. Ik wist echter niet goed hoe ik dit financieel moest regelen. Maar ondanks deze onwetendheid ben ik toch met een eigen zaak begonnen. Helaas is het niet goed afgelopen.
Hier en daar vond ik wel wat hulp en steun om mijn zaak op te starten. Zo kon ik via Unizo deelnemen aan een groep voor startende beginners. Dit was zeer leerrijk. Voor de financiële kant van mijn zaak was ik afhankelijk van een boekhouder. En daar is de misérie begonnen.

Mijn boekhouder had mij niet ingelicht dat ik bij de opstart een aanvraag kon indienen voor een starterspremie. In plaats daarvan raadde hij mij aan om een lening bij de bank aan te gaan zodat ik maandelijks een schuld aan de bank moest aflossen. Ik begon dus vooral met  schulden aan mijn moeilijke weg om zelfstandig te zijn. Hij had mij ook niet uitgelegd hoe ik met deze schulden moest omgaan, waar ik  terecht kon om die schulden kwijt te raken, hoe ik aan extra middelen kon komen om mijn zaak te doen slagen…  

Het faillissement
 
Na drie jaar was ik failliet, gefaald, mislukt,… Dit bracht met zich mee dat ik door de belastingdienst op het matje geroepen werd voor een onderzoek naar fraude bij mijn faillissement. Na dit onderzoek kreeg ik een voorwaardelijke sanctie van een jaar.
Het faillissement achtervolgde mij overal en maakte dat ik ook met zaken die in het eerste opzicht niets met mijn zelfstandige activiteit te maken hadden in de problemen kwam. Zo vernam ik via de curator dat ik mijn ziekenkas, mijn bankkaart, enz.. opnieuw moest aanvragen.
 
Ik was net verhuisd naar een nieuwe woonst. De huisbaas had echter van het faillissement gehoord en wou mij op straat zetten. Via de vrederechter mocht ik uiteindelijk nog een jaar in mijn woonst blijven, maar na dit jaar moest ik er onverbiddelijk uit. Vol goede moed ging ik op zoek naar een nieuwe woonst. Niemand had mij echter verteld dat een faillissement publiek gemaakt wordt.  Huisbazen kunnen online zeer gemakkelijk opzoeken of je in deze situatie zit, waardoor het zeer moeilijk is om een nieuwe woonst te huren. Ik ben dat jaar naar verschillende huizen gaan kijken maar werd iedere keer afgewezen omwille van dat faillissement. De laatste dag voor ik uit mijn huis gezet werd, heb ik toch een andere woonst gevonden. Ik dacht: ’Oef dat is hier opgelost. Ik heb nu eindelijk een huis, ik heb m’n werk (en een inkomen) dus alles komt wel in orde’. We hadden met de curator afgesproken  dat ik in afwachting van de uitspraak over mijn faillissement  mijn inkomen mocht houden en dat er niets van ging afgehouden  worden. Voor de rest wist ik eigenlijk niet veel. Ik had al mijn papieren ook afgegeven aan de curator (sommige daarvan heb ik dan teruggekregen).

De nasleep

Al goed zou je denken, maar wat gebeurde er nu onlangs? Ik ben voor mijn werk veel  met de auto op de baan. Tussen twee opdrachten in reed ik met mijn wagen voorbij een parking waarop een witte camionette met een blauw zwaailicht stond -zo een camionette waarvan ze nog maar pas op het nieuws hebben laten zien dat die ook personenwagens controleren op hun papieren. Ter hoogte van het parkeerterrein, hielden ze me tegen en zetten ze mij aan de kant. Ze vroegen mijn papieren.  Ik dacht dat alles in orde was met mijn wagen en gaf ze hen in volle vertrouwen. Ze zeiden: ’Meneer  weet u waarom wij u tegenhouden?  U staat geseind  voor openstaande boetes’. Ik schrok: ’Openstaande boetes? Maar allez, de laatste tijd betaal ik toch direct mijn parkeerboetes...’. ‘Het gaat over een openstaande boete van 17€ en een beetje, een boete van 2010 in Rollegem’. Plots viel mijn spreekwoordelijke frank en ik dacht  ‘Oei, de boetes die ik kreeg toen ik mijn zaak nog had…’.  
Ik was wel verwonderd.  Mijn curator en de advocaat  die mij geholpen heeft bij het neerleggen van de boeken hadden mij immers gezegd dat ik alle openstaande facturen en rekeningen  kon indienen, Dat deed ik dan ook. Ze vertelden mij ‘Je moet je daar dan niets meer van aantrekken. Uw boetes en al zitten dan allemaal in vereffening’.  Ik was er dan ook van overtuigd dat ik op dat ogenblik geen schulden meer had, dat ik dus ook geen deurwaarders over de vloer zou krijgen of andere miserie meemaken door openstaande rekeningen. Ik begreep dan ook niet hoe dit kon?

Ik moest even wachten in mijn wagen tot ze mij kwamen halen. Het leken wel eindeloze minuten. In hun camionette vond ik mijn paspoort niet van de zenuwen. Geen probleem aangezien het een gezamenlijke actie was van politie, douane en belastingen konden ze al mijn gegevens  zien op hun computer. Het eerste wat ze tegen mij zeiden was: ‘Ja maar meneer, het zal hier wel efkes gaan duren want gij moet een bedrag betalen van vijftienduizend en zoveel euro’.  Ik schrok en vroeg hen van waar ze dit bedrag haalden? Ik dacht bij mezelf: ‘Eerst zeggen ze je hebt een boete van 17 euro  en nu is het al vijftienduizend euro geworden!  Ze antwoordden: ‘Wij zien dat u nog openstaande schulden hebt aan de belastingen, bent u zelfstandig?’ . ‘Neen ik ben zelfstandig geweest maar ik heb mijn boeken neergelegd op in 2014. Kunnen jullie dat dan niet zien?’. Daar antwoordden ze niet op, maar ze wisten dus wel dat ik aan de belastingen nog een dikke 15 duizend euro moest betalen. Mijn hart raasde door mijn keel van paniek en van schrik. Wat als ik dat hier moest gaan betalen? Ik dacht dat alles nu eindelijk in orde was: werk, een huis, geen miserie… Ik wist niet wat ik moest zeggen tegen de politieman en kon niet meer nadenken. Aangezien ik nog steeds door het CAW begeleid wordt, telefoneerde ik naar mijn begeleidster bij het CAW. Natuurlijk was zij net op dit moment niet aanwezig.  Gelukkig kreeg ik een andere assistente aan de lijn die aan de politie trachtte uit te leggen wat mijn situatie was.

Door een aantal stomme stoten en onoplettendheden heb ik inderdaad een periode heel wat boetes gekregen. Gelukkig had ik de meeste instanties aangeschreven  en meende ik dat ik al die boetes  betaald had of dat er minstens een regeling getroffen was. De rekeningen en betaalbewijzen die ik had teruggekregen van de curator zaten op het ogenblik dat ik tegengehouden werd in de koffer van mijn wagen. Ik heb dit op aanraden van de CAW-assistente dan ook verteld aan de politie, en hen alle papieren van zowel mijn faillissement als alle bijhorende documenten en facturen getoond. Ik vertelde hen dat alles bij de curator zat, dat ze dit gerust mochten nakijken. Ik vertelde ook dat we onlangs nog alle schuldeisers hadden aangeschreven en dat de jurist van het CAW me had gezegd dat ik die boetes niet meer afzonderlijk moest betalen, dat ze opgenomen waren in het faillissement. Dat ik me daar dus geen zorgen meer over hoefde te maken. Aan de telefoon zei die mevrouw van het CAW  om kalm te blijven. Uiteindelijk slaagde ik hier wel in en begon alles een beetje te bedaren.

Desondanks trok de politieagent weer de hele lijst met die boetes vanaf 2007 open. ‘Zou het mogelijk zijn om de boete van Dendermonde dus die 17 euro en een beetje te betalen, en die boete van 59 en een beetje?’.  Ik had hen net verteld dat het 4 dagen voor het einde van de maand was en ik nog amper 80€ op mijn bankrekening had staan. Ik wist niet of ik voldoende had om die bedragen te betalen, laat staan om de rest van de maand door te komen, maar daar hadden ze geen oren naar. Terwijl de politieagent  vriendelijk nog wat met me verder babbelde, belde zijn vrouwelijke collega naar de procureur om te vragen wat zij daar mee moesten doen. De agente was heel mijn verhaal aan het vertellen aan de telefoon. Ik vond dit zeer vernederend en ook niet kunnen. In mijn ogen hebben ze daar geen zaken mee want het ging oorspronkelijk alleen over de boete van 17 euro en niet over het faillissement.

Menselijke benadering

De mannelijke politie agent vroeg of het zou lukken om de kleine boete van 17 € te betalen? Ik antwoord daarop dat dat wel zou lukken maar dat ik echt niet meer kon betalen omdat ik anders geen geld meer had tot het einde van de maand. Zijn collega had intussen een antwoord gekregen van de procureur. Zij kwam terug bij ons zitten. De procureur gaf aan dat ik zowel de boete van 17€ als die van 59 moest betalen. Ik zei haar dat het moeilijk zou gaan maar zij zag geen probleem en haalde haar betaalterminal voor een tweede keer boven.  ‘Met je bankkaart kan je direct betalen. Zo niet mogen we u niet laten vertrekken en  wordt jouw auto onmiddellijk in beslag genomen. Ik heb dan maar betaald. Eerst die 17 euro , dat ging,  dan die 59€  en dat ging dus niet. Ze hebben dan maar gewoon alles van mijn bankkaart genomen waardoor ik dus op nul kwam te staan, terwijl er nog een stukje van de boete bleef open staan Tot op de dag van vandaag moet ik dus nog 9€ voor die boete betalen. Ik moet regelmatig in Rollegem zijn. Tegenwoordig rijd ik dan binnendoor, via binnenwegen, uit angst om opnieuw die miserie te moeten ondergaan. Ik weet dat dit ‘truken van de foor’ zijn en dat ik in mijn oude vluchtgedrag herval, maar het is sterker dan mezelf.
Ik kan en wil die 9€ wel betalen. Ik heb dit al verteld aan de assistente van het CAW en aan de curator. Ik heb hem ook gevraagd of dit de normale gang van zaken is. Volgens de curator is dit niet zo. Die boetes zijn betwist omdat daar een stuk administratieve boete in zit en dit zou wegvallen. Ze vallen nog over het feit dat een aantal procenten die bovenop de administratieve boete komt al dan niet toch nog moet betaald worden. Dat zou ik nu betaald hebben en dat kan niet.

De toekomst

Ik ben in afwachting van mijn schoonbaarheidsverklaring en tijdens deze periode mogen ze dit dus niet. In december, van het moment dat mijn faillissement uitgesproken is, kunnen ze dit wel doen. Dan ben ik terug vogelvrij en kunnen ze me opnieuw tegenhouden en tot de laatste eurocent van mijn rekening halen.
Tot op de dag van vandaag heb ik nog steeds moeilijkheden om een huis te huren. Dit ondanks dat ik een job en een vast inkomen heb. Zolang ik met mijn naam op google sta en met het faillissement zal ik moeilijkheden blijven ondervinden.  Dit telt niet voor de sociale huisvestingmaatschappij maar omdat ik een voor hen te hoog inkomen heb, kan ik natuurlijk bij hen ook niet huren.
 
   
Nog meer weten, klik hier door naar ons vormingsaanbod, mee gegeven door mensen in armoede.