Mensen in armoede worden voortdurend geconfronteerd met vooroordelen. Ze willen niet werken, hebben de nieuwste gsm, staan met een mooie auto voor de deur van hun sociale woning, ... . Op deze blog doorprikken we die vooroordelen met verhalen en voorbeelden uit de praktijk. Verhalen die de dagelijkse strijd om te overleven van mensen in armoede heel tastbaar maken. De blog moet leiden tot meer respect en luisterbereidheid tegenover mensen in armoede.

Rugletsel kostte Debbie haar job, haar inkomen en uiteindelijk haar eigenwaarde

15/5/2017
Ik ben Debbie.

Alleenstaande moeder  - met nadruk op alleen.  Vader is uit beeld dus uit die hoek heb ik nooit geen opvoedkundige of financiële steun gehad.
Ik heb een getuigschrift beroepsonderwijs. Op school hoorde ik er nooit bij.  Ik heb van mijn 21 tot mijn 40 gewerkt als poetsvrouw. Ik had het niet breed maar ik kwam rond.
 
Toen werd ik ziek (ik kreeg last van mijn rug, heb voortdurend  pijn , lang rechtstaan of wandelen lukte me niet meer).  Dus ik moest op ziekenkas: inkomen naar omlaag, kosten voor de dokter en de apotheker omhoog.
Miserie – ik kon er niet mee lachen, het werd alsmaar moeilijk om rond te komen, zeker met een opgroeiende dochter in huis.
 
Na enkele jaren invaliditeit besliste de medisch adviseur dat ik opnieuw aan het werk moest.  Dat was onmogelijk, ik kon amper mijn huishouden beredderen en heb een gezinshulp die echt nodig is.  Ik vond geen werk en ik kon niet gaan stempelen.  Ik ben in beroep gegaan tegen de beslissing van het Riziv en kon in afwachting van een uitslag  ‘genieten’  van een leefloon. Ik kwam ook onder schuldbemiddeling – want door de hele molen is mijn krappe  financiële toestand nog meer  in de soep geraakt.
Nog meer miserie en vooral afhankelijkheid.  Ik werd klant van het OCMW en moest voor elke stap of uitgave bij hen terecht.
 
Mijn beroep bij het RIZIV werd afgewezen. Ik kwam definitief onder het OCMW en ook daar bleef men aandringen om werk te zoeken.  In afwachting kreeg ik per uur vrijwilligerswerk 1 euro uitbetaald boven op mijn leefloon.
En toen werd mijn  dochter 18.  Mijn leefloon als gezinshoofd  werd opgesplitst in een leefloon als samenwonende voor mij en een zelfde deel voor mijn dochter.  Een geluk dat we goed overeenkomen en dat we samen vechten om het einde van de maand te halen.  Maar het werd moeilijker om haar een uitgave te weigeren.

Op het einde van de maand hebben we hetzelfde bedrag maar toch is dit  opnieuw miserie.  Voor het betalen van de rekeningen en voor de rest van het gezinsbudget word ik voor de  helft afhankelijk van mijn dochter.
 
Mijn dochter beëindigde haar school (buitengewoon onderwijs).  Het kindergeld viel weg – opnieuw een serieuze streep door mijn rekening.  
De eerste conflicten kwamen boven water want steeds vaker moest ik nee zeggen en het wordt steeds moeilijker om het einde van de maand te halen.
 
En dan kan mijn dochter gaan stempelen.  Zij moet een uitkering vragen als gezinshoofd.  Haar inkomen ligt iets lager dan het leefloon dus ik heb het geluk om nog voor 19 € een aanvulling leefloon te krijgen.  Niet veel maar het maakt op het einde van de maand meer dan eens het verschil en ik heb toegang tot enkele kortingen en voordelen.  Ik blijf 1 euro krijgen voor elk uur vrijwilligerswerk dat ik doe.

De miserie zit nu niet in mijn portemonnee maar treft mijn trots als moeder.  Mijn eigenwaarde staat onder druk. Eigenlijk ben ik afhankelijk van mijn dochter. Ik heb het gevoel dat ze mijn uitgaven controleert en al komen we goed overeen, ze durft ook commentaar te geven.
 
Ik vrees de dag dat ze werk vindt. Als ze meer verdient dan het leefloon heb ik niets meer van mezelf en ben ik helemaal afhankelijk.  Een goedkoop abonnement, geld voor medicijnen …alles zal via haar loon moeten gaan. Geld moeten vragen aan je kind, ik wens het niemand toe.  Je voelt je klein. Mijn positie als moeder staat onder druk.  Ik blijf ook zelf werk zoeken, maar er zijn dagen dat ik amper de deur uit kan.
Ik kom vast te zitten. Ik word helemaal afhankelijk zolang ze bij mij is.  Maar ik kan mijn dochter niet wegsturen want ze is nog niet klaar om alleen te wonen.

Ik wil het ook niet: je zet als moeder je kind niet aan de deur.  
Nog meer weten, klik hier door naar ons vormingsaanbod, mee gegeven door mensen in armoede.