Mensen in armoede worden voortdurend geconfronteerd met vooroordelen. Ze willen niet werken, hebben de nieuwste gsm, staan met een mooie auto voor de deur van hun sociale woning, ... . Op deze blog doorprikken we die vooroordelen met verhalen en voorbeelden uit de praktijk. Verhalen die de dagelijkse strijd om te overleven van mensen in armoede heel tastbaar maken. De blog moet leiden tot meer respect en luisterbereidheid tegenover mensen in armoede.

"Voortdurend vechten voor waar je recht op hebt, daar wordt een mens moedeloos van"

7/3/2017
“Dankzij Vierdewereldgroep Mensen voor Mensen weet ik waar ik recht op heb en waar ik terecht kan voor hulp, en nog is het een dagelijkse strijd om mijn rechten toegekend te krijgen. Op de lange duur word je daar moedeloos van.” Dat zegt Emily*, van Congolese origine en trouwe bezoeker van de Vierdewereldgroep in Aalst.
 
Bij het (niet) toekennen en respecteren van rechten is racisme nooit ver weg. Zo kreeg ze vorig jaar een deurwaarder aan de deur voor schulden die haar ex-partner gemaakt had. “Mijn twee oudste kinderen waren naar school. Mijn jongste, toen 6 maand oud, schrok wakker van het gebonk op de deur. Toen ik opendeed, wilde hij onmiddellijk binnenkomen om de inboedel op te schrijven. Ik vroeg hem naar een schriftelijk bewijs, maar dat weigerde hij te tonen. Het ging blijkbaar om mijn ex, maar die woonde al een tijd niet meer bij mij. De deurwaarder had er geen oren naar en bedreigde mij zelfs verbaal. Toen heb ik in paniek naar Loes gebeld van de Vierdewereldgroep. Ondertussen had de deurwaarder de politie gebeld. Ik kreeg nog allerlei racistische verwijten naar het hoofd geslingerd. Dat het altijd hetzelfde is met die Afrikanen, domiciliefraude plegen, de boel belazeren. Terwijl ik de bewijzen had dat ik daar alleen woonde met mijn kinderen.” Uiteindelijk is de deurwaarder onverrichter zake moeten afdruipen. Er is nog klacht tegen hem ingediend, maar die bleef zonder gevolg (we kregen wel een reactie terug van de deurwaarder maar er werd verder niets mee gedaan. De ex betaalde uiteindelijk de schuld en ze hoorde er niets meer van). Emily is inmiddels verhuisd en loopt niet langer het risico om deurwaarders over de vloer te krijgen.
 
Ze kampt wel nog met eigen schulden. “Veel financiële ruimte is er nooit geweest. Huurprijzen liggen hoog hier in Aalst en het is heel moeilijk om een degelijke woning te vinden.  Vroeger woonde ze in een appartement in slechte staat. “Nu is mijn woning een stuk beter, zegt ze. “Maar dat brengt me dan weer in financiële problemen.” Ze heeft een invaliditeitsuitkering van €1200, maar moet maandelijks €710 huur betalen en €107 voor gas en elektriciteit. Daar komt nog eens een schuldafbetaling van €50 bij. Ik hou dus bijna niets over om van te leven met mijn kinderen. Een sociale woning is nog niet voor morgen, aangezien ik in een degelijk appartement woon. Pas als ik in een krot zou wonen en het onbewoonbaar verklaard wordt, zou ik sneller naar boven kunnen schuiven op de wachtlijst.”
 
Lange moeilijke weg
 
Emily botste bij het Ocmw voortdurend op een muur van onbegrip en onverschilligheid. Een uitkering werd haar botweg geweigerd, hoewel ze duidelijk in precaire omstandigheden, als alleenstaande moeder, moest overleven. Uiteindelijk kreeg ze wel een invaliditeitsuitkering, maar die bleef extreem laag zolang haar ex bij haar stond ingeschreven (zonder dat hij er effectief woonde). “Dat sleepte zeer lang aan, zodat ik me uiteindelijk bij de situatie moest neerleggen. Het Ocmw heeft mij echt in de steek gelaten op dat moment. Helaas zie ik in mijn omgeving zeer veel mensen die op dezelfde manier behandeld worden.”
 
Het is nog altijd een lange moeilijke weg om haar uitkering verlengd te krijgen. Emily is op haar 18de beginnen werken in de zorgsector. Tot ze in 2010 problemen kreeg met haar heup en rug. “Ik zou niet liever willen dan werken, maar fysiek is het momenteel onmogelijk. En toch is het telkens een gevecht om dat te bewijzen.”
 
“Mijn huidskleur speelt altijd in mijn nadeel,” zegt ze daar zelf over. “Soms openlijk, soms heel subtiel.” In principe heeft ze recht op sociaal tarief voor haar energie, maar het blijkt heel moeilijk om dat toegekend te krijgen. “Hoewel ik er recht op heb, maar ik moet mij altijd dubbel bewijzen.”
 
Uitpas
 
Veel overschot heeft ze niet met haar uitkering. “Ik moet helaas heel vaak nee zeggen tegen mijn kinderen. Nee tegen cadeautjes, nee tegen feestjes. Dat doet pijn. Gelukkig kan ik hier bij de mensen van de Vierdewereldgroep terecht. Het geeft mij het gevoel dat ik er niet alleen voor sta. Dat er iemand is die mij blijft steunen, ook als ik zelf de moed verlies. Dat heb ik echt broodnodig. Ik kom hier graag, om te haken, om mensen te zien. En af en toe een uitstap met de kinderen via de Uitpas.  Zo kan ik hen toch eens iets gunnen. Op dat vlak heb ik nog geluk. Veel andere mensen krijgen geen begrip, geen ondersteuning. Zij staan er echt helemaal alleen voor.”
 
Haar schulden betaalt Emily nu geleidelijk terug. “Ik weiger wel nog contact met incassobureaus of deurwaarders. Met wat zij extra aanrekenen, wordt de put alleen maar dieper. IK heb bijvoorbeeld nog een schuld openstaan bij Telenet. Die betaal ik stelselmatig af, maar deurwaarders komen hier niet binnen. Dan zou mijn factuur al een veelvoud bedragen van wat ik nu moet afbetalen. IK heb dat ook aan Telenet laten weten en voorlopig lukt het op die manier.”

*Om de privacy te beschermen is Emily een schuilnaam.
Nog meer weten, klik hier door naar ons vormingsaanbod, mee gegeven door mensen in armoede.