Mensen in armoede worden voortdurend geconfronteerd met vooroordelen. Ze willen niet werken, hebben de nieuwste gsm, staan met een mooie auto voor de deur van hun sociale woning, ... . Op deze blog doorprikken we die vooroordelen met verhalen en voorbeelden uit de praktijk. Verhalen die de dagelijkse strijd om te overleven van mensen in armoede heel tastbaar maken. De blog moet leiden tot meer respect en luisterbereidheid tegenover mensen in armoede.

"Wie de kans krijgt op een haalbare job, die wil absoluut werken"

31/1/2017
Eerst werkte ik bij Ludwina-stichting in Mol bij de groendienst. Ik kreeg door het werk te kampen met pijn in mijn nek, in mijn handen en een hernia. Ik ben toen medisch ontslagen en zat voor een jaar thuis wegens ziekte.
Nadien zei het ziekenfonds dat ik terug moest uitkijken voor werk. Ik ging aankloppen bij de VDAB. Zij verwezen me door naar GTB arbeidszorg. Er werd gevraagd of ik interesse had om bij het fietsenatelier te starten maar omdat de begeleiders zichzelf eerst moesten bijscholen voor elektrische fietsen omdat toen de vraag hiernaar steeg kon ik daar niet starten.
 
Ik ben toen gestart bij Nike voor vzw De Sprong. Ik werkte er anderhalf jaar.
Ik stond aan de machine waar schoenen verwerkt werden tot andere materialen zoals speelgoed (hard speelgoed zoals schommels, glijbanen,…)
Van het rubber werden sportmatten gemaakt. Dit voor de ondergrond van sportvelden en voetbalvelden. Ik werkte daar op maandag een halve dag, en dinsdag en donderdag hele dagen.
 
Nadien zijn De Sprong en het fietsenatelier gefusioneerd. En ik sprong een gat in de lucht omdat ik zo kon starten bij het fietsenatelier te Mol en dit was aanvankelijk mn eerste keuze.
In het fietsenatelier moest ik eerst fietsen uit elkaar halen. Zo begint iedereen.
Zo leer je de benamingen van de fietsonderdelen. Alles wat eraf kan gaat eraf. Wat goed is wordt gepoetst en in het atelier gelegd. Als je dit goed kan, word je ingezet voor de opmaak.
Ik heb in het fietsenatelier al veel bijgeleerd bijvoorbeeld over de grootte van wielen.

Ik werk heel graag bij het fietsenatelier. Ik ga met plezier werken!
Ik vind het heel belangrijk dat ik kan gaan werken. Je legt contacten, leert mensen kennen.
Je hebt iets om handen, je beweegt.
Als je thuis bent, verveel je je. Op den duur kijk je alleen nog maar TV….
 
Voor mij is het een echte kunst om een fiets helemaal in elkaar te kunnen steken. Ik sta ervan versteld hoe handig fietsenmakers zijn. Bij de fietsenmaker stelt het precies niks voor maar nu weet ik hoeveel werk het allemaal is. Want elke fiets is anders….
 
Mijn oproep aan de gemeentebesturen is dat ze blijven investeren in gelijkaardige projecten om mensen kansen te geven op de werkvloer.
Nog meer weten, klik hier door naar ons vormingsaanbod, mee gegeven door mensen in armoede.