Mensen in armoede worden voortdurend geconfronteerd met vooroordelen. Ze willen niet werken, hebben de nieuwste gsm, staan met een mooie auto voor de deur van hun sociale woning, ... . Op deze blog doorprikken we die vooroordelen met verhalen en voorbeelden uit de praktijk. Verhalen die de dagelijkse strijd om te overleven van mensen in armoede heel tastbaar maken. De blog moet leiden tot meer respect en luisterbereidheid tegenover mensen in armoede.

"Zo snel je in armoede verzeilt, zo moeilijk raak je er weer uit"

29/5/2017
Eén zwaar auto-ongeval bleek voor Nelly de kortste weg richting armoede. Ze zat achter bij haar vriend op de motorfiets toen het koppel gegrepen werd door een wagen. Zware letsels waren het gevolg. Vandaag voelt ze de fysieke gevolgen van het ongeval nog altijd aan den lijve. Ze is gedeeltelijk verlamd aan de rechterkant van haar lichaam. Heffen is heel moeilijk. Ze heeft ook geregeld last van evenwichts- en concentratiestoornissen. Nelly werkte voor het ongeval als verpleegkundige in een ziekenhuis. Ze was er gespecialiseerd in het reinigen en steriliseren van medisch materiaal voor hergebruik.
 
“Een intensieve job met veel druk aan een hoog werktempo en goed betaald. Ik deed het doodgraag, maar na het ongeval bleek het onmogelijk om nog te blijven doorwerken. Ik heb het nog geprobeerd, ook deeltijds, maar het ging gewoon niet meer. Ik kreeg stress, fysieke pijn, stemmingswisselingen doordat ik mij onvoldoende kon concentreren. Met veel pijn in het hart heb ik mijn werk moeten opgeven.”
 
Op de koop toe beëindigde haar vriend de relatie. “Na het ongeval kon hij niet meer met mij samenleven. Een emotionele opdoffer die er nog eens bovenop kwam en mij heel zwaar raakte.”
 
Nelly viel terug op een ziekte-uitkering. “Op basis van mijn vroegere loon viel dat op zich nog mee, zo’n 1.200 euro, maar ik had ook wel veel medische kosten, waardoor ik het een tijd financieel heel moeilijk had. Er zat niets anders op dan ook mijn woning op te geven. Nu heb ik een sociaal appartement. Met mijn uitkering kan ik zo rondkomen. Een groot geluk dat ik bij Al-Arm, de plaatselijke vereniging waar armen het woord nemen hier in Geel, terecht kon. Zij hebben me in hun armen gesloten. Ik heb nu ook een vriend die mij onvoorwaardelijk steunt. Ik besefte geleidelijk aan dat ik er niet alleen voor stond. Veel mensen hebben het even moeilijk of nog moeilijker dan mij. Vaak moeten ze rondkomen met een uitkering die nog een stuk lager ligt dan wat ik krijg. Al doet het mij nog altijd veel pijn dat ik niet opnieuw kan gaan werken.
 
Als je financieel, fysiek of emotioneel in een dal zit, maakt dat het verschil tussen hoop en wanhoop. Iemand die je graag heeft, een groep mensen waar je welkom bent, waar je je thuis voelt, zodat je niet tussen je eigen vier muren hoeft te zitten.” Nelly is er nu heel actief in de moestuin van de vereniging. “Het is iets wat ik broodnodig heb. Ik heb altijd al groene vingers gehad. Ik kan er echt mijn hart ophalen. Het zijn die dingen die maken dat je terug zin in je leven krijgt, dat je je leven terug in handen wil nemen.” Op het balkon van haar appartement overheersen frisse kleuren en geuren. “Ja, ik heb hier mijn eigen mini-moestuin”, lacht ze. Lekker, gezond en goed voor mijn portemonnee. Ik kan eindelijk weer vooruit kijken. Het is een lange weg. Zo snel je in de armoede verzeilt, zo moeilijk raak je er weer uit.”
 
Toch maakt Nelly zich ook zorgen. De subsidies voor de moestuin lopen eind dit jaar ten einde. “En dan dreigt het hele project van de aardbodem te verdwijnen”, zegt ze. “Dat zou doodjammer zijn en een ongelooflijke verspilling van middelen. Waarom drie jaar lang iets opbouwen om het dan van de kaart te vegen. Ik zie dat bij veel projecten. Ze krijgen een of enkele jaren steun en worden dan weer afgevoerd. Zo kun je de vicieuze cirkel van armoede nooit doorbreken.” Hopen maar dat er nog een oplossing uit de bus komt.
Nog meer weten, klik hier door naar ons vormingsaanbod, mee gegeven door mensen in armoede.