Hoge armoedecijfers zijn gevolg van falend armoedebeleid

17/5/2018
1 Belg op 6 moet rondkomen met een inkomen onder de Europese armoedegrens. Die ligt op €1.139/maand voor een alleenstaande en €2.050/maand voor een gezin met een kind. Vooral gezinnen waar niemand werkt, hebben een torenhoog risico. Uitkeringen voor wie een leefloon krijgt of langdurig werkzoekend is, liggen dan ook ver onder die armoedegrens. Het leefloon bedraagt in België bijvoorbeeld amper €892/maand voor een alleenstaande. Wie langdurig werkzoekend is, krijgt amper meer.

De hoge armoedecijfers zijn dan ook een graadmeter voor het falend armoedebeleid in België en Vlaanderen. De uitkeringen zijn door deze federale regering licht verhoogd, maar daartegenover staan een hele resem prijsverhogingen, vooral voor energie. Net die kwetsbare gezinnen wonen dan nog eens vaak in huizen van slechte kwaliteit met een hoge energiefactuur tot gevolg. De regering had bij haar aantreden plechtig beloofd om de laagste uitkeringen op te trekken tot de armoedegrens. Een belofte die ze al zeker niet zal inlossen. De uitkeringen blijven er ook vandaag nog heel ver van verwijderd.

Hogere uitkeringen zouden gezinnen in armoede ook sterker wapenen voor de arbeidsmarkt. Meer budget geeft meer financiële én mentale ademruimte en laat mensen bijvoorbeeld toe om te investeren in een internetverbinding, onontbeerlijk om vandaag te solliciteren, aangezien VDAB de jongste jaren tientallen Werkwinkels moest sluiten door opgelegde besparingen van de Vlaamse regering. Werkzoekenden worden nu veelal doorverwezen naar online dienstverlening, maar dat is allesbehalve vanzelfsprekend met een te lage uitkering.

Ook op de arbeidsmarkt is een doortastend beleid nodig. De voorbije jaren werden extra jobs gecreëerd, maar het gaat vaak om tijdelijke, deeltijdse jobs met een laag loon, waardoor het mensen niet de kans geeft om echt stappen vooruit te zetten. We zien de groep werkende armen dan ook stelselmatig groeien in ons land.

Ook de Vlaamse regering moet dringend een versnelling hoger schakelen. Nog altijd staan meer dan 100.000 mensen op de wachtlijst voor een sociale woning, terwijl de huurprijzen op de private markt pijlsnel de hoogte in schieten. De huurwet is op dat vlak een gemiste kans. Met symbolische maatregelen zoals de beperking van de keuzevrijheid voor sociale woningen of tijdelijke contracten in de sociale huur, eerder al doorgevoerd, zullen de wachtlijsten niet kleiner worden.

Lees het artikel in De Standaard.