Deurwaarders lappen de wet aan hun laars, ook in Vlaanderen

1/2/2013
Het Brussels Steunpunt Schuldbemiddeling voerde een grootschalig onderzoek naar misbruiken tegen de wet op de minnelijke invordering van 2002 bij tal van deurwaarders.
Zij kwamen tot onthutsende resultaten bij sommige deurwaarders en maakten hierover een goed gestoffeerd dossier. Vandaag verschenen daarover artikels in Le Vif/L’Express en Le Soir.
 
Het Netwerk tegen armoede stelt hetzelfde fenomeen vast aan Vlaamse kant. Op dit moment voeren we nog een grondig onderzoek in tal van dossiers die we binnenkregen. Maar de resultaten gaan dezelfde richting uit.
 
In de Wet op de minnelijke invordering van 2002 staat dat alleen de hoofdsom van de schuld, de wettelijke interesten en de eventuele schadevergoeding mogen worden ingevorderd.
Sommige deurwaarders die zich met minnelijke invorderingen bezighouden vonden dat ze niet onder deze wet vielen en vroegen exuberante extra kosten als : aanmaningskosten, portkosten, inningskosten, dossierkosten, …. Sinds 2009 is er geen twijfel meer mogelijk : de deurwaarders moeten zich ook houden aan de bovengenoemde wet. De geest van de wet is dat de schuld van de reeds kwetsbare consument onnodig zou verzwaard worden door allerlei bijkomende kosten.
 
We zien echter dat sinds 2009 heel wat schuldeisers hun algemene voorwaarden hebben aangepast en ze hebben uitgebreid met strafbedingen waarbij alle kosten voor de invordering ten laste vallen van de debiteur. Op deze manier wordt de wet mooi omzeild.
 
Grote schuldeisers ( telecombedrijven, NMBS, energiebedrijven,… ) kiezen dus graag voor deurwaarderskantoren die allerlei kosten blijven aanrekenen op kap van de debiteur.
Een aantal deurwaarders blijven dus erg hoge kosten aanrekenen.
Kleine bedragen van 25 euro lopen zo al snel op tot over de 100 euro.
Het aanrekenen van dossierkosten, inningskosten, portkosten blijft schering en inslag bij sommige grote kantoren die hun omzet met miljoenen hebben zien stijgen de afgelopen 10 jaar en voor woe het innen van schulden big business is geworden.
 
De enige manier voor de debiteur om deze praktijken aan te vechten is naar de rechtbank trekken en laat dat nu net hetgene zijn wat niemand doet voor zo’n kleine bedragen .
De deurwaarders vallen bovendien niet onder de bevoegdheid van de FOD Economie, terwijl je met klachten over incassobureaus daar wel terecht kan.
 
Wij vragen
 
  • Dat de wet een plafond stelt aan de schadebedingen en strafbedingen die aan de consument ten laste kunnen worden gelegd (zie ook de petitie van De Brug en Netwerk tegen Armoede)
  • Dat de deurwaarders onder de controle kunnen vallen van de FOD economie, want deontologische codes volstaan blijkbaar niet om excessen weg te werken.
 
Lees hier het artikel in Le Vif/L’Express.