Een stuitend voorbeeld van discriminatie op de huurmarkt

7/4/2014


Immokantoren, maar ook particuliere verhuurders, bezondigen zich massaal aan discriminatie op de huurmarkt. Mensen uit de verenigingen waar armen het woord nemen worden daar heel vaak mee geconfronteerd. Jammer genoeg is het doorgaans heel moeilijk om die uitsluiting zwart op wit te bewijzen. Het Netwerk tegen Armoede kon toch de hand leggen op een mail waarin de discriminatie doodleuk op papier wordt gezet. Het verhaal van Eva*, een stuitend voorbeeld van discriminatie op de huurmarkt.
 
Eva werkte als zelfstandige toen ze na een fout gelopen investering en fraude bij een leverancier geen andere optie had dan het faillissement aan te vragen. Inmiddels is Eva schuldenvrij. Haar partner liep enkele jaren geleden een veroordeling op, maar heeft zijn straf inmiddels uitgezeten. Beiden hebben een vaste job en een inkomen van ca. 2.500 euro per maand.
 
Na haar faillissement werd het huurcontract ontbonden waardoor het koppel op zoek moest naar een nieuwe huurwoning. De daaropvolgende zoektocht bleek een ware calvarietocht. Na enkele bezoeken aan immokantoren was de situatie duidelijk. Keer op keer werd haar een woning geweigerd, open en bloot, vanwege haar vroegere faillissement en de gevangenisstraf van haar vriend. Daarbij werd het koppel duidelijk gemaakt dat die informatie in de sector doorgegeven wordt en dat ze dus nergens moest hopen op een huurcontract. Dat werd hen allemaal alleen maar mondeling meegedeeld. Niets werd op papier gezet, zodat ze ook geen klacht konden indienen wegens discriminatie.
 
Na veel zoeken en zwoegen stootte Eva op een huis dat te huur stond, gewoon door de eigenaar zelf, dus niet via een immo-kantoor. Na een huisbezoek werd de woning haar mondeling toegezegd. Toen ze een uur later thuis kwam en de mondelinge overeenkomst per mail wilde bevestigen, zat het antwoord al in haar mailbox: een expliciete weigering en een verwijzing naar een vermelding van het koppel op een lijst van te mijden huurders. Voor een scan van de mail (met weglating van alle persoonlijke gegevens), zie afbeelding.
 
Wat Eva mondeling te horen kreeg, stond nu zwart op wit op papier. Drie dagen voor haar contract ten einde liep en ze op straat zou belanden, kon ze in extremis een huis huren. Eva en Jonathan proberen nu terug aan hun toekomst te werken, maar de pijnlijke zoektocht naar een woning en de manier waarop ze behandeld zijn, blijft knagen.
 
Helaas is het verhaal van Eva geen alleenstaand geval. De talrijke meldingen die wij binnenkregen (op basis van mondelinge verklaringen door immokantoren) doen ons sterk vermoeden dat er zwarte lijsten circuleren met namen van kandidaat-huurders die systematisch geweigerd worden (wegens schuldenlast, faillissement, juridisch verleden, …). Die discriminatie komt nog bovenop de hardnekkige uitsluiting van mensen van buitenlandse herkomst, wat al bleek uit eerder onderzoek. Conclusie? Discriminatie op de huurmarkt is geen uitzondering, maar jammer genoeg de regel.