De keerzijde van het Duitse arbeidsmarktmodel

21/6/2011
Belgische politici hebben zich de voorbije week gebogen over de 17 miljard euro die tegen 2015 gezocht moet worden om een begroting in evenwicht te behalen. Eén van de hefbomen die door tal van politici naar voren wordt geschoven is meer mensen aan het werk krijgen. Op de vraag ‘hoe men dit wil realiseren’ verwijzen sommige politici vol enthousiasme naar het Duitse arbeidsmarktmodel, als het voorbeeld van jobcreatie en het verminderen van de werkloosheid. Het Duitse arbeidsmarktmodel bestaat uit 4 krachtlijnen:

• Beperk de werkloosheidsuitkering tot 1 jaar
• Beperk de loonstijgingen
• Installeer flexibile werkregimes
• Creëer meer laagbetaalde jobs

En het lijkt op het eerste zicht met succes, want in 5 jaar zijn er maar liefst 2,5 miljoen minder werklozen in Duitsland. Toch is er een serieuze keerzijde, en die vergeten de Belgische politici wel eens te vermelden: het stijgende aantal werkende armen. (zie o.a. "Een job zonder inhoud voor 8 euro bruto per uur", DS 28/05/2011)
In Duitsland zijn er maar liefst 6,5 miljoen werkende armen, werknemers die moeten overleven met een brutoloon onder de 1.500 euro. Een dramatisch gevolg van het arbeidsmarktmodel, zowel voor het individu, maar evenzeer voor de samenleving (want die 6,5 miljoen mensen betalen ook minder belastingen.) Bovendien vallen de langdurige werklozen (meer dan 1 jaar) terug op heel lage steunpremies, die hen dwingen tot een leven in armoede en die hun afstand tot de arbeidsmarkt zo vergroot, dat ze nog met moeite uit de werkloosheid geraken. Is dat waar onze Belgische politici naar streven?