Duurzaamheidstrajecten, een zoveelste valse belofte voor uitzendkrachten?

4/2/2014
Uitzendwerk, de opstap naar vast werk! Meer en meer uitzendkrachten ervaren dat het een loze belofte is, enkel bedoeld om de schijn hoog te houden. Ook Tuur Viaene, een pas afgestudeerde jongeman met een masterdiploma en een hoge werkbereidheid, getuigt in ‘Wegwerpmensen’ over zijn talrijke interimjobs en zijn leven als wegwerpmens. Mensen in armoede ervaren het al lang zo. (zie dossier). De kritische berichten de voorbije week in De Morgen van Tuur Viaene, Paul Verhaeghe en Caroline Copers, die uitzendarbeid opnieuw op de korrel namen, kunnen we dus alleen maar steunen.

In 2011 werden mensen in armoede uit enkele verenigingen waar armen het woord nemen bevraagd over hun ervaringen met uitzendwerk. Enerzijds bleek dat niet iedereen aan de bak kon bij uitzendkantoren, anderzijds dat zij, die wel aan de slag konden, vaak in een uitzichtloze loopbaan terechtkwamen, van vaak verschillende korte interimjobs met tussenpozen van werkloosheid. De jobs waren vaak te vluchtig, te divers, te simpel om bij te dragen tot het opdoen van relevante werkervaring, maar ook te kort en te versnipperd om tot voldoende dagen te komen voor het recht op een werkloosheidsuitkering (12 maanden voltijds werken in een periode van 21 maand). Vele uitzendkrachten met een kwetsbare arbeidsmarktpositie en/of maatschappelijke positie blijven hierdoor steken in uitzendarbeid/ werkloosheid en vaak ook op een inschakelingsuitkering.

In de grote drang van jonge mensen (in armoede) om iets van hun leven te maken, om op eigen benen te staan en een eigen leven op te bouwen, stellen zij zich aanvankelijk geen vragen bij uitzendwerk. Jobs zijn schaars, zeker voor kortgeschoolden, en men neemt wat men krijgen kan. Het is echter na verloop van tijd, dat jongeren zich realiseren dat uitzendwerk hen niet vooruithelpt, dat ze geen fatsoenlijke vaste job te pakken krijgen, dat zonder de zekerheid van een vast loon en/of een menswaardige uitkering het moeilijk is om op eigen benen te staan, om een huurwoning te vinden, om een gezin te onderhouden…
 
Eén van onze eisen tav de VDAB was dan ook dat de VDAB bij een opeenvolging van interimcontracten van bepaalde duur, moest onderzoeken of er binnen de dienstverlening alternatieven (opleiding, joboriëntatie, trajectbegeleiding, werkervaring…) zijn voor de werkzoekende die meer kansen biedt op duurzaam werk. Als reactie hierop, sprak de VDAB toen over de opzet van duurzaamheidstrajecten, als een mogelijk antwoord op onze eis. Caroline Copers klaagt nu echter aan dat de duurzaamheidstrajecten dode letter blijven, omdat de uitzendsector weigert mee te werken. Het Netwerk tegen Armoede vindt dit onbegrijpelijk, wordt ook dit de zoveelste loze belofte voor uitzendkrachten?

Lees het dossier van het Netwerk tegen Armoede over uitzendarbeid.

Lees het opiniestuk van Paul Verhaeghe in De Morgen.

Lees het opiniestuk van Caroline Copers (ABVV) in De Morgen.