Apache liet op 6/2/2026 een aantal organisaties aan het woord die mensen begeleiden die getroffen zijn door de beperking van de werkloosheidsuitkering in de tijd. In Brussel voelen de diensten nu al een grotere toestroom van mensen. Door besparingen op de sociale sector houden de OCMW’s en werkwinkels hun hart vast voor de komende maanden.

Beleidsmedewerker Sanne Coremans over de uitrol van de nieuwe maatregel: “Mensen hebben vragen over wat hun opties en rechten zijn en tot welke diensten ze zich moeten richten. Ze lopen verloren tussen die diensten. Er is bovendien vaak een lange wachttijd, en het vraagt veel administratie en geduld om hulp en toegang tot je rechten te verkrijgen.”

Bovendien zullen besparingen op alle fronten mensen meer en dieper in de armoede duwen. “Ook op Vlaams niveau zien we een besparing bij de VDAB. En op lokaal niveau wordt er gesnoeid bij de OCMW’s. De meest kwetsbare mensen zijn daarvan de dupe.”

De arbeidsmarkt is helemaal niet inclusief vormgegeven. “Nu hebben we een arbeidsmarkt voor hooggeschoolde profielen. Dat is niet inclusief. We moeten plaats maken voor mensen die niet binnen het standaardprofiel passen.”

De toenemende flexibilisering van de arbeidsmarkt treft vooral de meest kwetsbare personen. “Die hogere eisen qua flexibiliteit in uren en verplaatsingen raakt vooral mensen in maatschappelijk moeilijke situaties. Dat gaat over een gebrek aan vervoermiddelen tot het mankeren van een stabiel inkomen. Maar het effect van de maatregelen op de armoedecijfers zal helaas pas op termijn zichtbaar worden.”

Lees het artikel in Apache van 6/2/2026: Leefloonaanvragen nemen toe: “De echte stresstest moet nog komen”

Apache sprak mensen in Brussel en Kris uit Turnhout. Na negen jaar in de werkloosheid zal ook hij zijn uitkering verliezen. “Ik kamp met zware rugklachten, waardoor ik mijn job als tuinverzorger heb moeten stopzetten. Fysiek werk is niet mogelijk voor mij, maar ik ben ook te gezond om in aanmerking te komen voor een collectief maatwerkbedrijf. Eigenlijk zou ik graag voltijds werken, maar die overgang is misschien te zwaar. Daarom ben ik nu aan het zoeken naar een knelpuntberoep als fietsenmaker. Als ik deeltijds aan de slag kan, zou dat geweldig zijn.”

Chris Dielis, coördinator bij de Turnhoutse armoedevereniging T'ANtWOORD uit Turnhout beaamt dat er te weinig aangepast werk is: “Het huidige activeringsbeleid van de regering viseert zeer sterk de werkzoekenden. Maar je moet ook aan de andere kant van de arbeidsmarkt kijken. Hoe kunnen we jobs creëren die voor iedereen haalbaar zijn?”

Het Netwerk tegen Armoede ziet inkomensonzekerheid niet als een oplossing voor werkloosheid. We vragen dan ook een warme doorverwijzing voor de mensen die hun uitkeringen verliezen en een toegankelijke en inclusieve arbeidsmarkt.

Lees het artikel in Apache van 5/2/2026: “Mijn zoon waarschuwde mij dat ik mijn uitkering zal verliezen”

Drie mensen die hun werkloosheidsuitkering dreigen te verliezen, getuigden in De Standaard op 3/1/2026 over wat dat voor hen betekent.

Rudy (41) werkte 15 jaar als onderhoudstechnieker in een groot bedrijf. Hij had een bachelor elektromechanica, een vaste job tot hij een arbeidsongeval kreeg. “Omdat het hen te veel zou kosten, ondertekende ik papieren dat het niet om een arbeidsongeval ging. De eerste weken betaalden ze mij uit.” Niet veel later werd hij ontslagen en plots kreeg hij niets meer. Wat volgde, was een vrije val. “Ik verloor mijn job, mijn vast inkomen, later mijn huis. Ik schaamde mij en dook weg.”

Rudy probeerde te re-integreren via begeleiding van VDAB en GTB Vlaanderen. Hij heeft 9 stages gedaan. Omdat hij te vaak naar huis moest door de zorg voor zijn vrouw en kinderen, haakten werkgevers af. Zowel zijn vrouw als zoon staan al jaren op een wachtlijst voor gepaste zorg. “Mochten zij die zorg krijgen, kon ik aan het werk.” Intussen woont het gezin in een sociale woning. Met 5 overleven ze tot begin maart op de werkloosheidsuitkering van Rudy, zo’n 1.700 euro per maand.

Vrijwilligerswerk houdt hem overeind. “Ik help mensen met papieren, geef vorming aan scholen rond armoede. Dat gaf me mijn eigenwaarde terug.”

Rudy is een schuilnaam

Lees het artikel in De Standaard van 3/1/206: Dit jaar verandert het leven van langdurig werklozen volledig: “Ik dacht dat ze er de echte profiteurs zouden uithalen. Plots zit ik er ook bij”

De Tijd schreef op 27/12/2025 hoe het einde van een uitkering niet het begin van werk is. Zo'n 190.000 langdurig werklozen zien hun uitkering stopgezet, maar maken tegelijk weinig kans op de arbeidsmarkt. OCMW’s vrezen een stormloop. "Hun afstand tot de arbeidsmarkt is erg groot. Die verklein je niet ineens door hun inkomen weg te nemen", zegt professor arbeidseconomie Bart Cockx (UGent). "Ik vrees dat het voor velen zal uitmonden in een sociaal drama."

Dat geldt ook voor Tina (24) uit Antwerpen (Tina is een schuilnaam). In 2026 verliest ze haar inschakelingsuitkering. Ze deed enkele interimjobs. Maar toen haar moeder ongeneeslijk ziek werd, besliste ze voltijds voor haar te zorgen tot ze overleed. Tina droomt ervan kinderen op de bus naar school te begeleiden. Bijna had ze die job te pakken. Ze is zwanger en hoorde dat ze beter ander werk zou zoeken. "Tussen mensen met een beperking staan was te risicovol voor de baby." Ze was nog niet van die schok bekomen, toen ze in een brief van de RVA las dat ze in 2026 haar inschakelingsuitkering zou verliezen. "Het voelt zo oneerlijk allemaal."

Vandaag probeert Tina zo veel mogelijk werkervaring op te doen als vrijwilliger in een jongerencentrum. "Eerst werkte ik aan het onthaal en de bar, nu ben ik productieverantwoordelijke. Maar het lijkt niet van tel. Sinds ik hoor dat ik mijn uitkering zal verliezen, solliciteer ik op alles. Maar zodra ze horen dat ik in mei moet bevallen, stoppen de gesprekken."

Lees het artikel in De Tijd van 27/12/2025: Hoe het einde van een uitkering niet het begin van werk is

Terzake zond op 18/11/2025 een reportage uit waarin het een aantal mensen aan het woord liet die getroffen zijn door de beperking van de werkloosheidsuitkering in de tijd.

Een eerste anonieme getuige: ”Je weet dat je nu al maar net rondkomt met een werkloosheidsuitkering. Dat is al zwaar om elke maand te rekenen en puzzelen om alles rond te krijgen. Dan weet je dat je nog minder zal krijgen. Je weet nu al dat we gaan verzuipen.”

Hij kreeg een arbeidsongeval, werd ontslagen en kwam in een depressie terecht. Na veel negatieve reacties bij sollicitaties en 3 trajecten bij GtB, heeft hij nog geen werk gevonden. Hij neemt nu de zorg voor zijn zoon met autisme en vrouw met psychische problemen op zich omwille van wachtlijsten voor gepaste zorg en begeleiding voor beiden.

Een andere getuige: “Ik heb in 2000 mijn ontslag gekregen omdat ik problemen kreeg met mijn rug door het zware werk. Ik heb heel veel gesolliciteerd en ben vaak afgewezen. Ik heb geen werk gevonden via de VDAB. Ik hoop nu dat ik op mijn leeftijd in aanmerking kom voor een ziekte-uitkering omwille van mijn rugproblemen.”

Herbekijk de reportage van Terzake over de beperking werkloosheidsuitkeringen in de tijd van 18/11/2025

Het Netwerk tegen Armoede en SAAMO Vlaanderen stellen vast dat mensen in hun verenigingen in paniek slaan omwille van de beperking van de werkloosheidsuitkering in de tijd. Daarom bundelden we de krachten om onze verenigingen goed te informeren met een infografiek en een webinar. De verenigingen zijn immers de eersten die mensen met vragen opvangen en hen begeleiden. Sociaal.Net publiceerde er op 4/11/2025 er een artikel over en interviewde een aantal mensen.

Lees het artikel op Sociaal.Net van 4/11/2025: Wie vandaag een werkloosheidsuitkering krijgt, is in paniek