Bedankt om deel uit te maken van de strijd tegen armoede. We zijn blij dat we het nieuwe jaar mogen ingaan met uw steun. Uw keuze voor solidariteit en verbondenheid is een verademing in een tijd waarin mensen in armoede al snel met de vinger worden gewezen. Ze moeten dagelijks kiezen tussen een tandartsbezoek en de schoolfactuur, tussen eten kopen en de bus betalen. Dankzij u krijgt de stem van mensen in armoede een megafoon. Een solidair 2026!
Hoe kan jij helpen als...
Recent nieuws
Lees alle
We luisteren ook naar jouw verhaal
Rudy: “Mochten mijn vrouw en zoon zorg krijgen, kon ik aan het werk.”
Drie mensen die hun werkloosheidsuitkering dreigen te verliezen, getuigden in De Standaard op 3/1/2026 over wat dat voor hen betekent.
Rudy (41) werkte 15 jaar als onderhoudstechnieker in een groot bedrijf. Hij had een bachelor elektromechanica, een vaste job tot hij een arbeidsongeval kreeg. “Omdat het hen te veel zou kosten, ondertekende ik papieren dat het niet om een arbeidsongeval ging. De eerste weken betaalden ze mij uit.” Niet veel later werd hij ontslagen en plots kreeg hij niets meer. Wat volgde, was een vrije val. “Ik verloor mijn job, mijn vast inkomen, later mijn huis. Ik schaamde mij en dook weg.”
Rudy probeerde te re-integreren via begeleiding van VDAB en GTB Vlaanderen. Hij heeft 9 stages gedaan. Omdat hij te vaak naar huis moest door de zorg voor zijn vrouw en kinderen, haakten werkgevers af. Zowel zijn vrouw als zoon staan al jaren op een wachtlijst voor gepaste zorg. “Mochten zij die zorg krijgen, kon ik aan het werk.” Intussen woont het gezin in een sociale woning. Met 5 overleven ze tot begin maart op de werkloosheidsuitkering van Rudy, zo’n 1.700 euro per maand.
Vrijwilligerswerk houdt hem overeind. “Ik help mensen met papieren, geef vorming aan scholen rond armoede. Dat gaf me mijn eigenwaarde terug.”
👉Lees dit en andere verhalen over de beperking van de werkloosheidsuitkering in de tijd
(Rudy is een schuilnaam)
Deel jouw verhaal met ons
Contacteer ons