In Vlaanderen zijn naar schatting 21.428 personen dak- en thuisloos. Het gaat om 14.822 volwassenen en 6.606 kinderen. Dat maakte het Interfederaal Steunpunt Armoedebestrijding bekend op 26/3/2026. De cijfers zijn een schatting (extrapolatie) gemaakt op basis van de resultaten van alle tellingen van de afgelopen zes jaar (2020-2025) in vele Vlaamse steden en gemeenten met de hulp van talrijke meetellende diensten en organisaties, waaronder een aantal van onze verenigingen. Lisa deelde haar ervaringen in een artikel in Knack. Algemeen coördinator Heidi Degerickx lichtte ons standpunt en onze aanbevelingen toe.

Lisa, vrijwilliger bij Betonne Jeugd in Antwerpen, kwam net voor haar twintigste verjaardag op straat te staan. Ze vertelt haar verhaal in Knack:
"Toen ik dakloos werd, studeerde ik kantooropleiding. Ik ervaarde veel stress, wat studeren lastig maakte. Kan ik nog bij vrienden slapen? Moet ik op straat slapen? Hoe raak ik naar school? De stabiliteit die elk kind of jongvolwassene nodig heeft, had ik toen niet."

"Mijn school heeft me ontzettend geholpen in het behalen van mijn diploma. Veel dakloze jongeren hebben dat geluk niet. Door de stress die het straatleven met zich meebrengt, raken zij dieper in de put. Dat zij niets willen bereiken, is een fout stereotype. Pas als een dakloze jongere een woning heeft en hulp krijgt, kan hij doorgaan met zijn leven."

Algemeen coördinator Heidi Degerickx: "Een kwaliteitsvolle en betaalbare woning is noodzakelijk om andere sociale rechten te garanderen. We moeten inzetten op Housing First (onvoorwaardelijke toegang tot een woning voor daklozen met begeleiding, nvdr), meer sociale woningen en investeringen op de private huurmarkt. Het Vlaams actieplan is helaas niet ambitieus genoeg om dak- en thuisloosheid tegen 2030 volledig weg te werken."

Op 17 oktober 2025 telden 29 steden en gemeenten in Vlaanderen het aantal dak- en thuisloze personen op hun grondgebied in vier regio's: Asse-Dilbeek-Affligem, Demerland, Noord-Limburg en Rivierenland. Een aantal van onze verenigingen werkte mee aan de tellingen.

De tellingen brengen niet alleen de dakloze maar ook thuisloze personen in beeld: voor al deze personen geldt dat ze geen stabiele woonplek hebben en uitgesloten worden uit de woonmarkt.

De grootste groep personen verblijft in de meeste regio’s noodgedwongen tijdelijk bij vrienden of familie, de zogenaamde 'sofaslapers'.

De tellingen doorbreken het stereotiepe beeld en tonen aan dat ‘de’ dakloze persoon niet bestaat. Het gaat ook om kinderen en jongvolwassenen, al dan niet in een gezin.

‘Zichtbare dakloosheid’ vormt slechts het topje van de ijsberg. Het verblijven op straat, in de noodopvang of in een niet-conventionele ruimte (tent, wagen, kraakpand, …) is een realiteit in Vlaanderen. Hoewel dit vooral het geval is in de grote steden, zien we deze situatie overal.

Opvallend: Eén op vijf tot eén op vier van alle getelde personen is tussen de 16 en 25 jaar. Jongvolwassenen verblijven vooral bij familie, vrienden of kennissen, of in opvang en tijdelijk verblijf.